kıyıdan köşeden…

Elime bir tebeşir aldım, açtım kollarımı sonuna kadar ve kendi etrafımda döndüm bir kere. Yaratabildiğim en büyük alan kendime, boyum kadar çapı olan bir daire… Sınırlarımı en zor noktasına kadar büyüttüm, şimdi kendiliğinden daralıyor. Kollarımı yavaş yavaş iki yana düşürüyor. Korkum, sonunda dairenin çapı vücut çapımdan da küçük olacak, ellerimi arkaya bağlayıp kendi çizdiğim sınır beni boğacak.

Bu kapalı geometrinin içinde hapsoldum; üstelik sınırların üzerime gelişini izlemekle yetiniyorum sadece.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s